Vluchtelingen, volksverhuizingen en wereldburgers

(gepubliceerd in AD 18-03-2016 n.a.v. reacties in het AD van 16-03-2016).

De een vindt het onbegrijpelijk dat “ze” nu kinderen “nemen”, de ander dat “ze” niet meteen naar huis willen zodra het in eigen land weer veilig is. De volgende vindt dat “Aboutaleb geen premier mag worden omdat hij niet in Nederland geboren is”.

Wat een angstige en kortzichtige reacties met weinig liefde en begrip voor de medemens in nood. We zijn allemaal wereldburgers. Je “vaderland” is  het land waar je “toevallig” geboren bent. Het land van je vader en je moeder. Als je moet vluchten, opgroeien, “ontburgeren” in het ene en inburgeren in een ander land dat je, in een voor jouw gevaarlijke periode, met naastenliefde opneemt in een nieuwe, voor jou vreemde, samenleving, mag je verwachten dat je daar gelijke rechten en plichten krijgt.

Een kinderwens is overal op de wereld een hoopvolle wens. Terug naar “huis” is alleen een optie als je kinderen daar nog kunnen inpassen in het land van hun vader en moeder. Maar meestal zijn je kinderen tegen die tijd gelukkig(er), al helemaal ingeburgerd en “thuis” in de Nederlandse samenleving.

Het is natuurlijk fijn als je mensen in hun eigen omgeving kunt opvangen, maar als “wij” nederlanders verhuizen naar een ander woonplaats willen we er ook graag op vooruit gaan. Veranderingen moeten zoveel mogelijk verbeteringen zijn. Dat is niet meer dan menselijk. Laten we vluchtelingen ook menselijkheid bieden en de vrijheid om te kunnen kiezen voor een veilige en wenselijke toekomst voor zichzelf en hun kinderen.

En als er iemand als dhr. Aboutaleb minister, premier, of voor mijn part president zou willen worden, dat weten we in ieder geval zeker dat hij niet kortzichtig zal re(a)geren.

12828505_548087225366134_8397605631416549865_o

 

Advertenties